Obraz świata, Boga i człowieka w utworach barokowych

Epoka baroku została nazwana tak od słowa barroco oznaczajacego perłę o nieregularnym kształcie. W architekturze, sztuce i kulturze styl barokowy rozpowszechnił sie pod koniec 16 wieku. Epoka ta była pełna sprzeczności i kontrastów. Teksty barokowe bardzo różnią sie od tekstów renesansowych. W renesansie to człowiek byl w centrum zainteresowań natomiast Bóg towarzyszył mu na ziemi w jego codziennym życiu. W baroku sytuacja się drastycznie zmienia. Możemy zauważyć , że wiara w wyższość człowieka zostaje zachwiana. Człowiek jest zagubiony. W tej epoce pisało wiele artystów między innymi Mikołaj Sęp Szarzyński, ksiądz Józef Baka.
W sonecie 4 , Sępa Szarzyńskiego widzimy jak człowiek barokowy jest wątły i słaby . Widać , że jest on marną istotą . Bóg natomiast jest wielki i nieskończony . W innych tekstach na przykład w wierszu „Uwaga śmierci wszystkim stanom służąca „-księdza Baki , Człowiek zdaje sobie sprawę , że może szybko ulec licznym pokusom. Są to przede wszystkim dobra materialne , które odwracają jego uwagę, a przez to gubi się on w drodze do zbawienia . Życie człowieka baroku jest wypełnione tragizmem. Co możemy znaleźć w Sonecie V -” O nietrwałej miłości rzeczy świata tego”. W tym sonecie to miłość jest siłą napędową życia . Człowiek chce kochać dobra materialne, do których jest przywiązany jednak jego dusza chce być bliżej Boga , a ciało jest dla niej przeszkodą.
Podsumowując ,poezja barokowa przedstawia Boga dalekiego od ludzi , nieosiągalnego i zupełnie obcego. Jest on istotą doskonałą i przyjazną ludziom. Wymaga jednak dużego poświęcenia i oddalenia się od miłości do dóbr materialnych. Człowiek barokowy powinien zatem robić wszystko aby zadowolić Boga i podążać ścieżką do wiecznego zbawienia .